Silver Pines review - Een rusteloze droom van een Metroidvania

6 oktober, Silver Pines, ergens in de laat-middag. Ik zit in een lokaal cafetaria langs de snelweg. Mijn favoriete soort tentjes zijn dit. Net sociaal genoeg om onder de mensen te zijn, maar zo rustig dat je jezelf hardop kan horen nadenken. De koffie die ze serveren is zwarter dan de platgereden kauw op de parkeerplaats, terwijl de krakende stoelen ouder zijn dan het pand zelf. Rustig steek ik mijn tweede sigaret van de dag op. Pall Mall, want ik wil dat elk hijsje voelt als een directe aanslag op m'n longen. Wat heb je er anders aan? Het is die scherpe pijn die mij even doet vergeten wat ik heb aanschouwen in deze vervloekte plek. Maar goed, daar wil jij natuurlijk graag alles over weten. Vooruit, schuif dan maar eventjes aan en dan vertel ik het je in de review van Silver Pines.

In my restless dreams, I see that Metroidvania

Laten we maar beginnen bij het begin. Ja, mijn naam is Bram Noteboom, maar ik ga ook door het digitale leven als Red Walker; al word ik ook wel eens verward met ene 'James Sunderland', wie dat ook mag zijn. Afijn, ik verdien een aardig centje bij als privédetective, maar deze job komt natuurlijk met een catch. Wanneer je in de meest uitgestorven plekken terecht komt, waar zelfs de muizen hun biezen hebben gepakt, hoef je niet te rekenen op medeleven van je medemens, een royale reiskostenvergoeding of een meewerkende zorgverzekering. Maar goed, laten we niet vast blijven hangen in carrière problematiek, want zoveel had ik tot op heden niet te klagen. Een klant had voor mij een simpele job: vind de zanger Eddie Valvet. Waar was de beste man voor het laatst gesignaleerd? Juist: in Silver Pines. Elke minuut telt, want Silver Pines maakt zich klaar voor een storm die eraan zit te komen. En het liefste neem ik Eddie mee voordat ik met een nat pak kom te zitten.

Ik weet tegenwoordig wel beter dan vragen te stellen over de intenties. In mijn werkveld helpt het je zelden vooruit, en twijfel? Dat is pas een echte killer. Wie deze Eddie Valvet was, waarom hij gezocht werd en wat mijn klant met hem te doen had, die hersenspinsels hield ik voor mezelf. Maar ik zou liegen als ik niet vanaf moment één geïnvesteerd was in de kroniek die voor mijn gezicht ontvouwde. Natuurlijk moest ik mijn koppie erbij houden, anders kon ik fluiten naar die cheque, maar zelfs naast de vanzelfsprekende werkverantwoordelijkheden sprak het avontuur in Silver Pines mij aan op een dieper level. Een spiritueel level? Nou, doe maar rustig aan. Ik doe hier aan feiten en niet aan geinig bijgeloof, maar er is iets aan Silver Pines waardoor ik mij op bizarre wijze aangetrokken voel.

Deze plek mag dan vooral grauw en vervallen zijn, maar er schuilt schoonheid in deze imperfectie. Een koortsdroom met uitgebreide animaties die contrast lopen op de minimalistische visuals die expres ontdaan zijn van details. Je brein krijgt zelf genoeg ruimte om de gaten in te vullen en vaak ben je niet blij met wat ze voor ogen hebben. De vele frappante figuren die zich door dit stadje banen zorgen verder voor het nodige leven in de brouwerij. Zelfs nu denk ik nog terug aan de adviezen die ze voor mij paraat hadden, de vreemde implicaties die achter elk woord schuilden en de ronduit kleurrijke persoonlijkheden die fel opvielen in de grijze ondertoon van Silver Pines. Doet het mij denken aan andere plekken waar ik met veel liefde op terugblik? Jawel, het is bijna onmogelijk om niet de overeenkomsten met Silent Hill en Twin Peaks in het bijzonder te spotten. Het is zelfs moeilijk om het niet anders te zien dan een eerbetoon. Ondanks dat er nog wel een likje eigen identiteit overheen had mogen gaan, is het alsnog genieten geblazen hier.

This town is full of monsters!

Ondanks het prachtige uiterlijk en de aangrijpende intrige van Silver Pines schuilen er nachtmerries vlak onder het oppervlakte. Ik weet niet precies hoe ik het moet uitleggen, maar deze wezens kwamen zonder pardon uit de grond gerezen en vielen mij aan. Je denkt vast dat ik gek ben, maar ik zweer het je: de hoeveelheid monsters die ik gezien heb, dat doet zelfs een volwassen man twijfelen aan zijn eigen mentale gezondheid. Gelukkig vond ik al snel een aantal tools om mezelf te verdedigen. Het is eventjes geleden dat ik een vuurwapen heb vastgehouden, maar het moment dat ik het onder de knie kreeg, schoot ik met scherp. De kogels waren er misschien niet in overtal, maar ik zorgde ervoor dat elk schot ertoe deed. En gelukkig hadden de wapens datzelfde idee, want elke keer als ik de trekker overhaalde, voelde dat als een euforie der veiligheid; een antwoord op moeilijke vragen.

Ja, met een paar blaffers kan ik prima overweg, maar ik ben nooit een vechtersbaas geweest. Zodra zo'n wandelende nachtmerrie op mij af komt gewaggeld, heb ik de grootste moeite om dit gedrocht van mij af te houden. Ik steek een mes tussen de ribben of ik haal uit met een koevoet, maar echt overtuigend is het niet. Terwijl ik hun moeilijk te lezen aanvallen probeer te ontwijken, mis ik de timing met een fractie van een seconde en lig ik op m'n gat. Jezus, I didn't sign up for this. Huh, net zoals in Silent Hill, of niet? Dat is allemaal leuk en aardig, maar ik ben wel degene die met een bloedneus weer naar de volgende savepoint strompelt.

En Silver Pines is nou niet de plek die vol zit met dokterskantoren en supermarkten. De overgebleven zaken zijn leeggeroofd, dus verwacht maar niet dat je overladen wordt met items om je eigen gezondheid op peil te houden; om nog maar te zwijgen over het gebrek aan ammunitie. Het geeft deze Metroidvania echter wel het bijna vertrouwde survival-horror gevoel. Elke keuze die je maakt is een belangrijke. En slechte keuzes maken, tja. Laten we zeggen dat ik daar kampioen in ben. Gelukkig vond ik tijdens mijn playthrough ook zo geheten 'memento's'. Ze bieden je extra steun in tijden van nood. Het ene item geeft je wat extra uithoudingsvermogen, terwijl de ander wellicht ervoor zorgt dat je medicatie beter aanslaat. Het wordt vooral leuk wanneer je memento's weet te combineren en ze je opties geven om een daadwerkelijke build te maken. Dan verdwijnt de stroefheid uit de gameplay als sneeuw voor de zon en word je een kracht om rekening mee te houden.

Eddie, could you really be in this town?

Metroidvania en survival-horror. Je zou zeggen dat het een combinatie made in heaven zou zijn; of in dit geval made in hell. De pindakaas-jam-combo van de gamegenres. Want zeg nou zelf: vele design-filosofieën kennen de nodige overlap. Het zoeken naar cruciale items of vaardigheden om zo progressie te boeken. Niet alleen voor het verloop van het verhaal, maar ook om de broodnodige middelen te verzamelen en zo de volgende uitputtingsslag door te komen. In een ietwat aangeschoten bui onder het gezelschap van Gameliner-kornuiten noemde ik het een 'horrorvania'. En dat is een term die ik al heb ingeleverd bij het trademark-bureau, dus don't bother.

Maar goed, hoe werkt deze cocktail in de praktijk? Kent het spannende smaken en een gemoedelijke afdronk? Jazeker, al heeft het ook een bittere nasmaak die pas op specifieke momenten aan het licht komt. Alsof je er net te laat achter komt dat er schimmel zit op je collectie koffiebonen. Laten we beginnen met wat wel werkt: de exploratie. Met mijn zelfgemaakte kaart, wiens rode stift markeringen en krabbels weinig aan de verbeelding overlaten, kwam ik al snel op lugubere plekken en prikkelende locaties. Elke keer wanneer ik verder kwam in deze zaak en een sleutel of iets dergelijks wist te bemachtigen, werd ik weer verder gemotiveerd om stappen te maken. En geloof mij: die stappen ga je maken, want zelfs als je de optimale route neemt, loop je een marathon en ben je soms alsnog het spoor bijster.

Klinkt herkenbaar, niet? De survival-horror klassiekers volgen een gelijkwaardige formule, al hebben zij niet vaak te maken gehad met een 2.5D-omgeving. De ietwat simpele lay-out van Silver Pines geeft je meer directie en daardoor zijn de meeste puzzels ook goed te doen, maar als je bij 'Metroidvania' ook meteen denkt aan sterke platforming, dan kom je van een koude kermis thuis. Ik weet niet wat ik je moet vertellen. Ik heb slechte knieën, oké? Het kost mij de grootste moeite om simpele sprongen uit te voeren en mocht het je niet zijn opgevallen; ik heb ook een brilletje op m'n neus staan. Dit verraadt dat mijn inschattingsvermogen ook niet behoort tot mijn sterkste kant.

Null Moon

Waar ik wel goed in ben? Nou, wat denk je zelf? Privédetective word je niet zomaar. Verbanden leggen, raadsels oplossen en hints naadloos verbinden aan mijn volgende doelstelling: ik heb er tegenwoordig wel een handje in. Dit wil echter niet zeggen dat ik het zonder hulpmiddelen doe. De grootste vriend van een detective is niet de revolver die perfect in m'n jaszak past. Nee, het notitieboekje en diens trouwe pen helpen je veel verder, net zoals het fototoestel. Ja, dat trucje heb ik geleerd van een of andere Perzische prins met een verloren kroon. Elke keer als ik iets interessants of belangrijks denk te spotten, schiet ik even een plaatje en plak ik die op mijn kaart. Wel zo handig voor het overzicht.

Ha, ja. Ik word oud. 'Fototoestel', wie verzint het ook. In Silver Pines lijkt de tijd stil te staan. En dit draagt bij aan de immersie als nooit tevoren. Je mobiele telefoontje heeft geen bereik in dit stadje. Dus het is belangrijk om genoeg muntjes te verzamelen, zodat je een belletje kan doen naar je opdrachtgever. Zelf die metalen toetsen indrukken bij de dichtstbijzijnde telefooncel; het voelt als een alledaags maar tegelijkertijd iconisch moment in de menselijke geschiedenis van 'doen en laten'. Vrijwel alles in Silver Pines doe je handmatig en niks gaat vanzelf. Je kogels één voor één in het pistool duwen, zorgen dat de puzzelstukjes op de juiste plek vallen, een donut kopen bij het snoepautomaat. Dit zijn stuk voor stuk nietsbetekenende acties, maar ze komen samen om een geloofwaardige en levendige wereld neer te zetten.